Nübüvvetin Hz. Muhammed Efendimizin (sav) şahsı beşerisinde bulunduğu; Allah’ın Dini İslam’ın, ikmal olması ile nübüvvet görevinin sona erdiği; Efendimizin, Hatem-ül Enbiya (Nebilerin sonuncusu) olduğu malumdur.
Rabb-il alemin tegaddes Hazretleri, Risaletini, her beşerin Muhammediyet noktasından elbette ki sürdürmektedir ve Kur’an’ı her daim inzal etmektedir.
Hz. Muhammed Efendimiz de kendisine tenzil olan Kur’an’ı, kendisine KERİM etmiş; nübüvvetinin gereği olarak bir kısmını da tebliğ buyurmuştur. Tebliğ ettikleri, bugün elimizdeki nüshalarda bulunan Kelam-ı Kadim’dir.
Allah’ın davasını DAVA edinmiş ve İslam olma yolunda “azim” sahibi kimsenin; nefesini takip ederek ulaşacağı gönül evinde; cenin noktasına, mana-ı Muhammed makamına tabi olarak, Kur’an kıraat etmesi ve aldığı her emri “ama-lakin-fakat” olmadan yerine getirmesi irade-i ilahidir.
Kur’an, kıraat edilmesinin ardından, kabul ile uyguya geçerse KERİM olur.
Kıraat etmek ve tilavet etmek farklılık arz eder.
- Tilavet, tali olarak, ikincil bir varlıktan okumaktır.
- Kıraat ise, doğrudan kaynağından, bil-fiil okumaktır.
İnsana buyurulan, “IKRA” (Kıraat et!) emridir.
Şahdamarımızdan daha yakın olan Rabbimize ulaşabileceğimiz en kısa yol, şahdamarımızla aramızda ki mesafeden daha kısa olmalıdır. Kendimizin, gönül evimizin, can noktamızın dışında her mesafe, çok uzak kalır.
Beşeri yaşantının zahir; mana varlığımızın ise gerçek olduğunu dikkate alırsak; “Rasulü” nerede aramamız gerektiği açıkça ortaya çıkacaktır.
Allah-u zül celal hazretleri; zaten, ÖZ’den gelen 5 DUYUMu duyamayan kimseye, doğadan gelen 5 DUYUsu vasıtasıyla; rüzgarından da, köpeğinden de, hatta ağacından bile irşadını sürdürmektedir.
Önemli olan, AMACA sadakat ve CİDDİYET içinde DAVA SAHİBİ olmaktır. O, her yerden konuşur; Tebliğini, Tesirini, Tasarrufunu sürdürür. Sırrına, Hikmetine mazhar eder adamı.
Allah, elbette kullarını başı-boş bırakmaz. Kulları Allah’tan ayrı değildir ki! Ne var ki insan, maalesef unutmakla maluldür. Allah’ı da, Allah’ın Duru’sunu da, Dava’sını da unutuverir…
Biz, bilenlerin tavsiyelerinden faydalanalım;
“Gönül iklimidir lütfu mekânım,
Noktayı ceninden ayrılmam asla.
Binbir geçitlerden canana vardım,
Güreştim, döğüştüm yılmadım asla.”
Selametle…