Bir Bakış Adamı Mahveder

Bir söz, bir bakış, adamı mahveder!

Bir adamın iki oğlu varmış.

Biri “aman babacığım üşümeyesin” der, kürkler yaptırır, atlara bindirirmiş. Öbür oğlu da kırk para vermez, daha da babasının cüzdanındakini çekermiş.

Fakat baba birincisinden memnun değil, ikincisinden de ziyadesiyle memnunmuş.

Durumu merak edenler bir gün demişler ki:

>>> Baba, bu adam sana yağmur gibi yağdırıyor ama sen niye bu oğlundan memnun değilsin? Öteki de sana bir şey vermediği gibi, daha senden çekiyor. Ondan da memnunsun?

>>> Evet, demiş. Bana veriyor ama vazifemi yerine getiriyorum diye, yani “ben evlatlık yapıyorum” diye benim karşımda geriliyor! Öteki gerilmiyor! Biri beni ufak sanıyor! Öteki benim baba olduğumu anlayabiliyor. Ölsem bu ağlamaz! Öteki benimle beraber ölür, demiş.

>>> Eee… nerden anlıyorsun? demişler.

>>> O benim gözümün içine bakıyor. O benim anlayışıma nüfus ediyor. O benim hislerimi, düşüncelerimi karıştırmıyor ondan anlıyorum. Beriki benim düşüncelerimi, his yolarımı alt üst ediyor. Beni bakışlarının altında mahkum etmeye çalışıyor. Her bir hareketinden bir nükte geliyor. Hiç vermese, hiç alaka göstermese, hatta bana “baba” demese daha memnun olacağım. O kadar verip de böyle alacağına, “ben böyle baba tanımıyorum” dese ben daha çok memnun olurum. Hiç olmasa hislerim, duygularıma doğru gider de huzurum bozulmaz! Diye cevap vermiş.

Bu sözü işitenler çocuğun zahiri haline bakıyorlar; “Babacığım” diyor, atın üstündeyse attan iniyor, babasını atına bindiriyor. Hemen harçlığını görüyor. Ayakkabılarına bakıyor. Babacığım ayakkabın tozlanmış diyor, siliyor.

Ammaaaaa… işte o davranış, o bakış, bütün hizmetleri sıfıra indiriyor!